நட்ப்போடும் காதலோடும்

நட்ப்போடும் காதலோடும் 

தயக்கத்துடன் அறிமுகமான 
நாம்
இன்று தாராளமாய் அரவணைத்து 
கொள்கிறோம்
நட்பின் போர்வையில்

எனது கனவுகள் அனைத்தும்
விதையாய் விதைத்தேன் உன்னுள்
நட்பு எனும் கரிசல் மண் துணையுடன்

நம் கைகள் கூட சிறகுகளாக மாறின
நட்பு எனும் வானில் சிறகடிக்க

நாள்தோறும் நாம் உரையாடினாலும்
நாம் பிரிகையில் ஏற்படும்
மௌனப்பார்வைகளும்
மௌன வார்த்தைகளும் தான்
என் கனவில்
இதயம் எதிரொலிக்க பேசுகிறது

அழுது கொண்டே பிறக்கும்
குழந்தை போலத்தான் பிறந்தது
நம் காதலும்
நம் மௌனத்தின் வழி மௌனமாய்

நட்பின்பால் பரிட்சியமான நாம்
காதலன் என்ற உருவில்
நீ
புதிதாய் பதிந்தாய் என் சிந்தையில்

உனை பார்க்கும் முன்
காதலை சொல்லிவிடத் துடிக்கும்
என் இதயம் கூட மயங்கி விடுகிறது
உன் வசீகரப் பார்வையை பார்த்தவுடன்

நாளுக்கு நாள் என் நிழல் நீயாகக் கண்டேன்

உள்ளிருப்பு போராட்டம் போல்
எனக்குள்ளும் போராட்டம்

என் சிந்திக்கும் என் மனதிற்கும்

மனதில் உள்ள காதலை சொல்ல
முற்ப்பட்டால்
சிந்தை தடுக்கிறது

சிந்தைப்படி நட்புடனே இருப்போம்
என்றால்
மனம் கதறுகிறது

நட்ப்போடே இருந்து விடுவோம்
என எனக்கு நானே சமாதானம்
ஆனாலும்
சுனாமி போல் எனை தாக்குகிறது
உனது நித்திரை நினைவலைகள்

நடப்போடு நம் கைகள் உரசினாலும்

நீ
என்னை கனவில் கட்டியனைத்ததுதான்
கண் முன்னே வந்து செல்கிறது

என் காதலை சொல்லாமல்
சொல்லிவிடலாம்
என நான் முயற்சித்தாலும்
நீ பாடத்தை புரிந்து கொள்ளும்
அளவிற்க்கு கூட
என் காதலை புரிந்து கொள்ளவில்லை

காந்தியின் அகிம்சை வழியில்
போராட்டம்
எனக்குள் நடந்தாலும்
பட்ட காயங்கள் எல்லாம்
உன் காதலைத்தான் மருந்தாய்
கேட்கிறது

என் முற்றத்து நிலாவில்
உன் முகம் பார்த்து
நான் எழுதிய கடிதங்கள்
கடலை காணமல்
போகச் செய்துவிடும்

உனை நினைத்து
நான் எழுதி சுயநினைவற்று இருக்கும்
என் காதல் வரிகளுக்கு
சுயநினைவு வருவது எப்போது

மண்டி இட்டு தொழுகும்
நான்
கை கூப்பி தொழுவது எப்போது

என் பெயரின் பின்னால்
உன் பெயரை உரிமையுடன்
எழுதுவது எப்போது

என் காதலை காலம்தான்
உனக்கு உணர்த்தும்
என்ற
நம்பிக்கையில்

பிரசன்னா தமிழ்