எல்லோருக்கும் எண் கணித ராசி
பார்த்து பெயர் வைப்பார்கள்
ஆனால்
எங்களுக்கோ எண்ணயே பெயராய்
வைத்துள்ளார்கள்

ஐந்தறிவு ஜீவன்களை ஆசையாய்
செல்ல பெயரோடு அழைப்பவர்கள்
எங்களுக்கென்று தனிப்பெயர் இருந்தும்
அது என்றே அழைகின்றனர்

பிரம்மன் எங்கள் பிறப்பில் செய்த
தவறிற்கு
பிரம்படி வாங்கும் பிணமாய் போகின்றோம்
தினம் தினம்

உங்களை போலவே அழுதுகொண்டே பிறந்த
குழந்தைகள் நாங்கள்
ஆனால் இன்றும் அழுது கொண்டுதான்
இருக்கின்றோம் உங்கள் வாய் வழி வரும்
வார்த்தைகளை கேட்டு

கடவுளுக்கு ஆடுகளை பலி கொடுப்பதை
போலதான் எங்களையும்
பலி கொடுக்கின்றீர்கள் இந்த
சமுகத்தில் நரம்பில்லா நாக்கை வைத்து

உலகம் எனும் கதம்பத்தில் யார் வேண்டுமானாலும்
பிடுங்க கூடிய காகித பூக்களாய் நாங்கள்

ஜாடையாக குத்தி பேசும் போது
ஒவ்வொரு வார்த்தையும்
கூனிக்குறுகச் செய்கிறது

எல்லோருக்கும் இரத்தம் சிவப்பு
என சிந்திக்க மறந்த
ஆண்களின் பார்வையில் அவமான சின்னங்கள்
பெண்களின் பார்வையில் அவல ஜென்மங்கள்

அன்று அரண்மனையை காத்த
அண்ணக்கர்கள் நாங்கள்
இன்று அழுகை ஒன்றையே அரவணைப்பாய்
கொண்ட அபல அரவாணிகள் நாங்கள்

எங்களுக்காக ஒரு வட்டம் வரைந்து
வாழ்ந்தாலும்
சம்பட்டி அடி அடிக்கின்றது
காமகனின் கண் பார்வைகள்

மண்சோறு தின்றோ
அலகு குத்தியோ காவடி சுமந்தோ
இந்த வரம் வாங்கவில்லை

பிறப்பினால் ஒரு முறை சபிக்கப்பட்டாலும்
ஏன் என்ற விடையை கூட அல்ல
கேள்வியை தேடி தேடி
வளர்பிறை இல்லாத
தேய்பிறை நிலவாய் நிலைகுலைந்து
போகின்றோம்

முடிவு தெரியாமலும் முகவரி இல்லாமலும்
முக்காடு போட்டு முகம் மறைத்து
முடங்கி கிடந்தாலும்
எங்கள் சமுகத்தின் சூன்ய முடிச்சு அவிழாத
என்று பெருமூச்சு விட்டபடி
பெரு முயற்சி எடுத்து வருகின்றோம்

எத்தனை முறை விடையை தேடி சென்றாலும்
கேள்வியாகத்தான் இருந்கின்றோம்
எங்களுக்கு

பிரசன்னா தமிழ்

 

காந்த இதயம்

நான் கார்மேக மழைத்துளியாய்
நனைத்தாலும் கரையவில்லை
எனை ஈர்க்கும் அவளின்
காந்த இதயம்

பிரசன்னா தமிழ்

நட்ப்போடும் காதலோடும்

நட்ப்போடும் காதலோடும் 

தயக்கத்துடன் அறிமுகமான 
நாம்
இன்று தாராளமாய் அரவணைத்து 
கொள்கிறோம்
நட்பின் போர்வையில்

எனது கனவுகள் அனைத்தும்
விதையாய் விதைத்தேன் உன்னுள்
நட்பு எனும் கரிசல் மண் துணையுடன்

நம் கைகள் கூட சிறகுகளாக மாறின
நட்பு எனும் வானில் சிறகடிக்க

நாள்தோறும் நாம் உரையாடினாலும்
நாம் பிரிகையில் ஏற்படும்
மௌனப்பார்வைகளும்
மௌன வார்த்தைகளும் தான்
என் கனவில்
இதயம் எதிரொலிக்க பேசுகிறது

அழுது கொண்டே பிறக்கும்
குழந்தை போலத்தான் பிறந்தது
நம் காதலும்
நம் மௌனத்தின் வழி மௌனமாய்

நட்பின்பால் பரிட்சியமான நாம்
காதலன் என்ற உருவில்
நீ
புதிதாய் பதிந்தாய் என் சிந்தையில்

உனை பார்க்கும் முன்
காதலை சொல்லிவிடத் துடிக்கும்
என் இதயம் கூட மயங்கி விடுகிறது
உன் வசீகரப் பார்வையை பார்த்தவுடன்

நாளுக்கு நாள் என் நிழல் நீயாகக் கண்டேன்

உள்ளிருப்பு போராட்டம் போல்
எனக்குள்ளும் போராட்டம்

என் சிந்திக்கும் என் மனதிற்கும்

மனதில் உள்ள காதலை சொல்ல
முற்ப்பட்டால்
சிந்தை தடுக்கிறது

சிந்தைப்படி நட்புடனே இருப்போம்
என்றால்
மனம் கதறுகிறது

நட்ப்போடே இருந்து விடுவோம்
என எனக்கு நானே சமாதானம்
ஆனாலும்
சுனாமி போல் எனை தாக்குகிறது
உனது நித்திரை நினைவலைகள்

நடப்போடு நம் கைகள் உரசினாலும்

நீ
என்னை கனவில் கட்டியனைத்ததுதான்
கண் முன்னே வந்து செல்கிறது

என் காதலை சொல்லாமல்
சொல்லிவிடலாம்
என நான் முயற்சித்தாலும்
நீ பாடத்தை புரிந்து கொள்ளும்
அளவிற்க்கு கூட
என் காதலை புரிந்து கொள்ளவில்லை

காந்தியின் அகிம்சை வழியில்
போராட்டம்
எனக்குள் நடந்தாலும்
பட்ட காயங்கள் எல்லாம்
உன் காதலைத்தான் மருந்தாய்
கேட்கிறது

என் முற்றத்து நிலாவில்
உன் முகம் பார்த்து
நான் எழுதிய கடிதங்கள்
கடலை காணமல்
போகச் செய்துவிடும்

உனை நினைத்து
நான் எழுதி சுயநினைவற்று இருக்கும்
என் காதல் வரிகளுக்கு
சுயநினைவு வருவது எப்போது

மண்டி இட்டு தொழுகும்
நான்
கை கூப்பி தொழுவது எப்போது

என் பெயரின் பின்னால்
உன் பெயரை உரிமையுடன்
எழுதுவது எப்போது

என் காதலை காலம்தான்
உனக்கு உணர்த்தும்
என்ற
நம்பிக்கையில்

பிரசன்னா தமிழ்

வானம் மேகமாய் 
அவள் உருவத்தை வரைந்தது


சூரியன் நிழலாய்
அவள் உருவத்தை வரைந்தது

நான் அவளை என் கவிதையாக
வரைய முயர்ச்சித்தேன்

முடியவில்லை

அவள் பெயரின் பின்னால்
என் பெயரை எழுதி
முடித்துவிட்டேன்

பிரசன்னா தமிழ்

அன்பே சிவம்

கண்களால் கண்டு கொள்ளப்படாத வரையில்தான்
அவன் கடவுள்
ஒரு வேளை அவன் கண்டு கொள்ளப்பட்டால்
எனக்கு ஏன் இதை செய்யவில்லை என்று
கடவுளையும் கல்லால் அடிக்கும் சமூகம் இது

நம்மை கடவுளாக நினைத்து
கை கூப்பி உதவி கேட்டால்
இல்லை என்று சொல்லி
இல்லாத கடுளின் முன்பு
கை கூப்பி நிற்கும் சமூகம் இது

பட்டினியால் பலபேர் படுத்திருக்க
உனக்கு படையல் படைக்கும் சமூகம் இது

வறுமை ஒரு புறம் வாட்டி எடுக்க
உனக்கு கோடி கோடியாய்
கொட்டி கொடுக்கும் சமூகம் இது

உனக்கு நரபலி கொடுத்தால்
நகரம் சொர்க்கமாகும் என்று
பலி கொடுத்து கொடுத்து
சொர்க்கத்தை நரகமாக்கும்
சமூகம் இது

நீ இருக்கும் கருவூலத்திலேயே
இன்று பல கருக்களை காணிக்கையாக்கும்
சமூகம் இது

மணி அடித்தால் சாப்பாடு என்று
உனக்கு மணி அடித்தே
மணியை கழிக்கும் சமூகம் இது

உன்னை கண்டால் நல்ல நேரம்
கதவை தட்டும் என்று
கிடைக்கும் நேரத்தை எல்லாம்
கண்மூடியே மூடனாய் போகும்
சமூகம் இது

உன்னை தரிசனம் செய்தால்
சங்கடங்கள் நீங்கும் என்று
தாயை விரட்டும் சமூகம் இது

இதற்க்கு இந்த சமூகம்தான்
சுமூக முடிவு எடுக்க வேண்டும்

அன்பே சிவம் எனும்

பிரசன்னா தமிழ்

தனிமையில் தவிக்கும்
தவிப்பு கூட சுகம்தான்

சுனாமி போல்
உன் நினைவலைகள்
தாக்குவதால்

பிரசன்னா தமிழ்

நீ
எனக்குள் வந்த பின்
ஒரு
உத்வேகம்

உனக்காகவாவது வாழலாம்
என்று

பிரசன்னா தமிழ்

கண் இருந்தும் குருடாக
செவி இருந்தும் செவிடாக
வாய் இருந்தும் ஊமையாக
கை, கால் இருந்தும் முடாமாக
உயிர் இருந்தும் ஜடமாக
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றோம்

தவறு நடக்கையில் தட்டிக் கேட்க்காமல்

பிரசன்னா தமிழ்

நான் பிறந்து வளர்ந்த
மதுரை புதிதாய் தெரிந்தது
அவளை பார்த்த நொடி முதல்

வாய் வழியில் மழலை மொழி
பேசத்தெரியாவிட்டாலும்
கண்பார்வை வலி பேசும்
மழலை ஆனேன்

நான் தலைகுனிந்து
அவள் காலை தொட்ட
நிமிடத்திலேயே
மோட்சத்தை தொட்டுவிட்டேன்

அவளோடு நான் கழித்த
பொழுதுகள்
நிழற்படமாய் நாளும் ஓடுகிறது
என் நினைவில்

என் உயிரை
எனை அறியாமல் அவள் வசம்
கொடுத்துவிட்டு
அவள் நிழலாய்
நான் மாறக்கண்டேன்

அவள் எனைக் கண்டபொழுது
அவள் கண்ணில் கண்ட
ஏக்கத்தை
கவிதையில் வர்ணிக்க முயற்சித்தேன்
முடியவில்லை
என் கண்ணீரோடு முடித்துவிட்டேன்

பிரசன்னா தமிழ்

என் 

இரத்த சிவப்பணுக்கள் 

யாவும் 

வெள்ளையணுக்களாய்

மாறினாலும் 

தடுக்க முடியவில்லை 

விந்தணுவின் விதையிலிருந்து 

வந்த அவளின் 

காதல் நோயை 

பிரசன்னா தமிழ் 

நான் காய்ச்சல் என்று 

மருத்துவரை அணுக 

அவர் 

வைரஸ் காய்ச்சல் 

என்று மருந்தாக

உன் முத்தத்தை 

பின்புதான் 

என் பின் மண்டைக்கு 

உரைத்தது 

அது 

காதல் வைரஸ் என்று 

பிரசன்னா தமிழ் 

நிலவாய் அவள் முகம்

காலத்தின் கட்டாயத்தால்

நீ
கடல் கடந்து சென்றாய்

அன்று முதல்
அந்த கடலில் நிலவாய்
அவள்முகம் 
நித்திரை வேளைகளில்